Kadın Kadına

En çok gitmek istediğim zaman korkuyorum kendimden. Hiç bir zaman bir yere, bir düzene ya da bir insana ait olamadım. Zaten neden birine ait olmak istersin onu da anlamadım!
Cok uzun zamandır garip bir toz bulutu ıcerısınde gibiyim nefes almaya yenılenmeye çalıştıkça kaybolup gidiyorum başka bir buluta geçiş vermiyor ruhum sisli bulutların arasında oradan oraya zıplayıp duruyorum ne bir ileri ne geri.
Tam bunları sorgularken, üzerinden epey bir zaman geçtiğini fark ediyorum uzun sofralarda kadın kadına rakı içmediğimin sonra ezgi yazıyor ''yarın fatos'a yer ayırrttım kadın kadına rakı icelım'' diyor! Bazen tam bir dangoloz gıbı oluyorum bazen o kadar dangoloz gıbı oluyorum kı zıhnım dusunme yetısını tamamen yıtırıyor sonrası aklıma dank edıyor ama o zaman iş işten geçmiş oluyor.
Tam ıkı saat sonra acaba diyorum acaba diyorum onun ruhunda akıtmak ıstedıgı neler var!
Kadın kadına dertlerin derman olmaya çalıştığı, ruhun sümüklü olduğu o uzun masa sohbetlerini seviyorum. En çok da 30'larda anladım bunun nasıl da kıymetlı bır sey oldugunu bazı seylerı yaşlanınca görebiliyorsun işte bu sebepten aslında yaşlılık ve yaşlanıyor olmak başımıza taç olacak çok kıymetli bir şey!