Madem ölemiyoruz o zaman içelim

Neden her bir taksim günü Leyla Teras'da içilen bir cin tonik ile son buluyor. İçimdeki öfke sonunda gözyaşım olup aktı gitti ve zaman yine yenildi.  İçim acıyor kalbim parcalamanmaktan un ufak oldu. Leyla'da otururken şu an iki kere beni teğet geçen ölümü düşündüm ölümümü düşündüm ne de güzel ıskalamıstı beni. Bu hayatımı görebilseydi yine terk eder miydi acaba beni yoksa tam 12'den hedeften mı vururdu bu sefer.
21 gün sonra 32 olacağım su karmaşık tutku çemberinde bir bar köşesinde cinimi yudumlamak benim payıma düşen ama yine şanslıyım jazz sesi çınlıyor kulaklarımda madem ölemiyoruz o zaman içelim!