Huzurun kasabası Tuzla'dan yazıyorum. Vay aq ne guzel ınsanlar tanıyorum bu ara böyle ve evet müthiş huzurlu ve mutluyum.
Bugün acayip bir gün, insan ne kadar kaçarsa kaçsın kendine takılıyor, kendinden gecemiyor.
Birini koşulsuz sevmek diye anlattı bana dun gece, o kadar güzel seviyordu ki beni, sevgili gökyüzünün efendisi neden ben?
Neden sevmesini istediğim adam bana bu kadar güzel bakmazken neden o?
Onu üzmeyi istemiyorum, onu hiç üzmeyi istemiyorum. Onu hiç mi hiç üzmeyi istemiyorum!
İnsanı insan yapan duygular arasında tutkuyu görmezden gelmek mümkün müdür?
Mutlu olmayı haketmemizi istiyorlar sonra da nasıl onları mutsuz ettiğimizi anlatıyorlar. Hayatta kimseyi değiştiremezsin ve kimse için değişmemelisin! Mecnun olmak peşinde koşup, tutunamıyoruz aşka yarım kalıyor tutkularımız!