Vicdan mastürbasyonumu onun üzerinde yapmak ve hayatıma devam etmek istemiyorum. Onun beni çok sevdiğini biliyorum ama hayat mottom olan birinin beni önemsemesi, benim ona istediğim gibi davranma hakkını bana vermediğinide biliyorum. O yüzden canım ne kadar acısada ve duydukları onun canına acıtacak olsa da ona bunu anlatmam lazım yoksa susmayacak zıhnım.

Dün akşam ben Kadıköy'de ineceğm set erken bitti konsere gidebiliriz dediğinde ''o'na'' gelme dedım. Bir sesteki hayal kırıklıgının hüznünü kalbımın tam ortasında hıssettım hem de hıc teget gecmeden tam bir orospu cocugu davranışı sergiledim evet bunu biliyorum ben aslında bir çok şeyi biliyorum ya neyse ve bir neyseye o kadar çok sey sıgdırabılıyorum kı! Ama yine de vicdani mastürbasyonumu onun üzerinde yapmayacağım.

Söylememek, söylemekten her zaman daha iyi bir davranıştır ama bu oyun 3'lu oynamaz. Suçlu yok, yanlış var. Hep gizlediğinizden, korktuğunuz gerçekliğinizden görmezden gelmek, umursamamak sizi bir hiçe dönüştürüyor farkında bile değilsiniz.

Oysa mutlu olmak için yaşamıyor muyuz hepimiz?