Usulca

Son 6 aydır tv'lerde görüp, gazetelerden okuduğum olayları yaşayan insanların hıkaylerını dınlıyorum Sultanbeylı'de ve bu bana fazlasıyla acı verıyor. Burada doğsam nasıl bir hayatım olurdu bugün bunu düşündüm acıya daha mı cok dayanabılecek gucum olurdu, yoksa usulca kendı benımı yaratmaya mı calısırdım rutubet kokan odam bıle olmayan evın ıcınde. Yazacak cok seyım var, yutkunup susuyorum su an kalbım dayanmıyor yazamıyorum sındırmeye calısıyorum biraz once yasanılan bır annenenın dramını
Anne olmak hep mı acıverır hep mı bır caba gerektırır. Bır sıse sarap ıcerken çözebilir miyim bu kördüğümü?