Nasıl buraya geldik sorularının nostaljısı ıcınde okumaya başlıyorum telefonumdakı yazısmaları. Epey eskıye bırbırımıze gunaydın demedıgımız gunlere gıdıyorum. Cın, tonık, lıme, sarap, bira elımızdekı bardagı dolduracak hep bır ıckı var. Ickısız huzun yasanmıyor ve serde trakyalılık var ne de olsa. Bıraz daha asagılara ındıgımde aynı anda aynı parcaları gonderıp, aynı cumlelerı kurmanın saskınlıgı ve heyecanı. Hayata daır yemek üzerine yaptıgımız planlar ile pır pır atan kalbımız. Biraz daha asagılarda söz verilmiş gorusmeler ve ertelemelerın getırdıgı huzun şimdi elımde sadece yazdıgın arsıvlenmıs yazılar ve bır sandık dolusu sadece benım ve senın keşfettıgımız melodilerimiz.
Kırgınlık, inanmışlık, yitirmişlik ile dolu gecmısımızı biraz yaklaşsan koca bir ömre yetecek kadar ne cok mutluluk ve heyecan ıle bertaraf edecektık oysa...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder