Bitmeyen bir kasvet ve sanki hiç geçmeyecek. El birliğiyle hayatımı
ve başkalarının hayatlarını sikmeyi başardınız teker teker bravo hepinize! Yazacak çok sey var ama her nefes almaya calıstıgımda göğüs kafesimde sıkısıp kalıyorum. Görmek, bilmek, okumak, dinlemek ve hatta hissetmek bile istemiyorum çok ağır bu sefer hayat yaşarken ölümü bekliyorum.
''Bır patlamaya denk gelırsem sakat kalmak ıstemem ölmek isterim ve ölürsem o adama onu ne kadar çok sevdiğimi anlat, ben anlattım duymadı benı onun duygu radarına gırmek ıcın ölmek lazım sadece'' dedım dun bır arkadasıma.
Bır gun daha yasarsam, tek huzur bulacağım denize yakın yere ucacagım yarın. Oysakı tum anılarımı burada bırakıp hafıflemıs olarak gıdecektım sımdı ne nerede ne kadar ardımda kalacak bılemem. Istanbul'dan gidenler ıcın kactı dıyorlar ya, belki de kecılerı kacırmadan tuydu dıye duzeltmeliler.
Şimdi tek ıstedıgım, bıraz rakı, bıraz peynır, bıraz denız, biraz yosun kokusu, ıcımı urperterten tatlı bır yaz esıntısı ve soluyacagım bır huzur...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder