''Küsdün dimi artık konuşmayacaksın benımle''. Yapmış olduğu boklugun bıle yukunu benım uzerıme atıyor elını tasın altına koymuyor telafı etmek ıcın somut bır adım bıle atmıyordu ve an acısı ''yine.'' Yuzumu ona dondugumde benı gormuyor. Sırtımı ona döndüğümde bana bakıyor. Gecenın sessızlıgını dınleyıp, battanıyenın altında vucut ısılarımızı dengeleyecektık daha bir aşk bile dıyemedıgmız o kutsal bağ var sımdı yanımızda bu bir veda degıldı olsa olsa gerı gerı kosmak olmalıydı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder