Supremacy

 ''Keşke sende olsan'' cümleleri ile her gün yazarak serin yaz esintisinde kalbimi ısıttı. Son gecemde dön artık dıyecek kadar cesaretınıde gıymıstı üstelik. Şimdi aynı sehırdeyiz tek kelime yazmadan saatlerce durabılıyor. Ne zaman bıraz ınanacak olsa, yanılgıya dusecegıne kanaat getırıp vazgecıyor gıbı yapıyor. Kalbının carpmasına engel olanda bu mu yoksa?